Najpierw kształt. Ściernica prosta 1A1, garnkowa stożkowa 11V9, talerzowa 6A2: postać wg ISO ustala geometrię i przypisane do niej wymiary. Po kształcie przychodzi samo ścierniwo, czy będzie to elektrokorund, węglik krzemu, czy jedno ze ścierniw supertwardych, CBN i diament.
Dalej ziarnistość, zachowana dokładnie tak, jak ją oznaczono, więc 60, 120, B126 i D64 zostają dosłownie, bez zaokrąglania i bez zgadywania. Potem twardość, czyli twardość spoiwa trzymającego ziarno, a na końcu sam rodzaj spoiwa: ceramiczne, żywiczne lub metalowe. Każde oznaczenie trafia do otypowanej cechy, więc wyszukanie ściernicy 200 mm do szlifowania płaszczyzn w oznaczeniu A60K zawęża wynik do tej właściwej.
Maksymalna prędkość robocza to wymóg twardy, a nie miły dodatek. Rozważana ściernica musi osiągać podaną prędkość albo ją przewyższać, więc niebezpieczne dopasowanie jest odfiltrowywane, a nie proponowane. Pakiet wiedzy o materiałach ściernych i reszta otypowanego schematu stoją za katalogiem.